Milo is back, back again…

Ne znam vama ali meni Crna Gora potpuno lici na latino seriju u kojoj je po jedan lik dovoljan za pricu (jedan frajer, jedna dobra i jedna losa zena)! Tu je i jedna baba, jedan ljekar, jedan sluga i po jedan dobar prijatelj od svih ukljucenih u probleme trojke u zagradi. U zadnje vrijeme imam osjecaj da sam u tele noveli po (twentyfourseven) 24 sata, svih 7 dana, ali da sam konstantno sporedan lik, neko iz komsiluka “dobre u zagradi”i to neko ko nema ni jednu recenicu da kaze u prici. Pricam samo sa ostatkom komsiluka i to van kamera. Kad se upale iste, samo se vrzmam po kadrovima bez ikakvog smisla; nikom se ne obracam niti ko meni. Valjda ono sto imam da kazem ne ide u korist price. Rezija mi ne daje text, ima drugo objasnjenje, kaze lose glumim. Ja godinama cekam da se serija zavrsi i ponavljam da nisam glumica i da se samo tu slucajno rodih i tu slucajno zivim, ali ne lezi vraze, nema toga, u Crnoj Gorici si = u seriji si. Rezija kaze da se podrazumijevam samim tim.
U zemlji u kojoj zivimo zajedno vi i ja, nema velike potrebe za alternativnim rjesenjima; imamo jednu Gimnaziju, pored jednog stadiona, jedno dnevno glasilo (ostali spadaju u jedno) i jedno nedeljno, jednog pretucenog novinara, jednog kolumnistu i jednog njegovog oca, takodje pretucenog. Jedan bioskop, jednog reditelja, jednog glumca, jednu ulicu, jednu partiju “jedno20godina”, jednog te istog predsjednika i jednog jedinog Mila, slava mu i milost!
Malo i nicim izazvano postojanje nas ostalih dodje gratis. Kao secer. Da se popune kadrovi kad glavni likovi izadju iz studija dok se snima neki metez na ulici, rasprava sta li. Onda nas puste da se izvrzmamo siti, jos ako je sunce… onda nam cak i prija. Cak nam je i super.
Sve u svemu, mi se uvijek podrazumijevamo. Claro que si!